27-06-12

De Nacht van West Vlaanderen

22 juni 2012, een dagje verlof genomen om nog wat extra uit te rusten en alles klaar te maken voor m’n eerste 100km.

Iets na 16 uur kwam Geert Stynen en Robin de Bie me thuis oppikken, om dan in Antwerpen lekker in de file te staan, tijd genoeg om over van alles en nog wat te babbelen. Hij raadde me m’n  doelstelling te veranderen in gewoon uit lopen en traag te lopen zodat de finish positief kon ervaren worden.

Omstreeks 18uur 20 was de auto geparkeerd en konden we onze startnummers ophalen en m’n persoonlijke drank afgeven. Toch wel wat zenuwachtig, beetje twijfelen of alles wel goed zou verlopen: m’n verkoudheid van de laatste dagen zorgde dat ik me niet echt optimaal voelde.

Christine zou thuis rond 20uur vertrekken en me met de fiets begeleiden na 42km, dus liefde is samen de nacht doorbrengen fietsend/lopend.

Tot de start nog met enkele andere atleten gesproken om de tijd vlug te laten passeren. Even met Patrick Vandebeek overlegt welk tempo we zouden lopen om toch zeker binnen de 9 uur binnen te zijn, we zouden starten aan max. 12,5km/u.

20 uur, het startschot klonk en Patrick en ik kwamen rustig in beweging, ons een beetje verstopt tussen de marathonlopers. De eerste 10km gingen vlot, soms wat inhouden om niet te rap te gaan, en ondertussen maar keuvelen (misschien vervelend voor de marathonlopers die al hun energie nodig hadden om vooruit te komen).

Iets voor Lichtervelde voelde ik dat m’n darmen begonnen op te spelen, dus op zoek naar een wc-container die ik maar niet vond. Ondertussen hadden we de café’s van Lichtervelde ook al achter ons, dus hopen dat ik onderweg wat afgeschermde bosjes kon vinden. Helaas, allemaal teveel siertuin, en het was nog altijd zonnig…  Ondertussen liepen we samen met de eerste vrouw van de marathon en was Patrick de tempomaker, ikzelf moest dringend wat kwijt.

Torhout centrum kwam in zicht en daar maakte ik weer dezelfe fout, ik liep gewoon door.

Uiteindelijk dan de “in den Gouden Osse” binnengestapt en met een goed gevoel kon ik daarna de wedstrijd terug hervatten. Nu moest ik alleen op pad, m’n loopmakker zat immers minstens 1km verder. De eerste 4 km gingen nog vlot, zonder harder dan 12.5km/u te lopen en ik kon telkens doorschuiven tussen de marathonlopers.

Maar m’n 2de doortocht in Lichtervelde verliep moeizaam, steken in m’n zij en middenrif zorgde ervoor dat m’n tempo moest zakken, zelfs onder de 12km/u, en het was vechten tegen deze zeurende pijn (dit zou zo blijven tot de finish eindelijk bereikt werd).

Hersenloos liep ik maar door, hopend dat dit naar gevoel vlug zou overgaan. Ondertussen was het al donker geworden en kwam ik voor de 2de keer in Torhout aan.

Het marathonpunt passeerde ik in 3u33min, en het lastigste gedeelte moest nog beginnen.  200 meter verder ineens een bekend gezicht op de fiets en ik was blij voor deze support.

Tussen 44 km en 70km was het zwaar. De benen voelden nog goed maar de rest was minder: de wreef van m’n linkervoet gaf pijnscheuten (de veters toch wat losser gemaakt), de steken in m’n zij en middenrif waren nog steeds van de partij en het moraal ging hierdoor toch wel naar beneden.  Ik liep van drankpost tot halverwege de volgende drankpost, en daar wandelde ik , nam tijd om de drinken en wat kleinigheid te eten. Soms was het wandelen wel veel te lang, maar de eindtijd interesseerde me al lang niet meer. Ik zou toch proberen, ondanks alles, de eindmeet te halen!

Gelukkig kon ik elke keer weer opnieuw lopen, eerst heel stroef met stijve passen maar al vlug ging dit vlotter.

Wanneer ik nog 3 rondjes moest lopen, zag ik het weer zitten, probeerde de wandelpauzes zo kort mogelijk te houden. Ondertussen hadden Johan, Nid, Gert me al gepasseerd en zouden me nogmaals dubbelen. Net voordat m’n voorlaatste ronde ten einde was passeerde Patrick me en ik riep hem nog na om te genieten van de finish vermits hij z’n doel bereikt had.

De laatste ronde liep ik sneller, nam weinig pauze om te drinken om niet te veel tijd te verliezen. Anderhalve km voor de finish nog een laatste pauze om dan nog in “speed”tempo de finish te halen, zodoende werd deze km nog de snelste van heel de wedstrijd.

Spijtig dat het volk aan de finish al serieus uitgedund was, maar desondanks kon ik toch nog genieten van m’n aankomst met een tijd van  9 uur 43min 13 sec.

Verrassend genoeg waren de benen enkel moe door de laatste versnelling. De lage intensiteit hebben ervoor gezorgd dat ik amper stijve spieren of gevoelige gewrichten had. Dus ongewild de raad van Geert toch opgevolgd J.

Ondanks de fysieke problemen was het een hele ervaring, dus volgend jaar zeker terug een 100km wedstrijd, hopelijk terug in Torhout.

Om 9.15 uur dan 2 uurtjes geslapen,  in de namiddag nog eens een uurtje en we waren weer “fit” om naar een trouwfeest in Teuven te gaan om dan  ’s nachts om 2.45 uur weer in bed te duiken. Zondag was het dan zombiedag…

14:47 Gepost door Wim | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.